เมื่อปี 1997 ได้ดู หนังไทนานิค ผลงานของสุดยอดผู้กำกับ James Cameron เป็นหนังที่ ดูสนุก ดูดี มีครบทุกรสชาติ สนุก สุข เศร้า โรแมทติค ตลก ตื่นเต้น บลาๆๆ รวมทั้งเพลงประกอบภาพยนต์ ฝีมือของพ่อเจมส์ เหมือนกัน แต่เป็น James Horner เรื่องนี้ ที่ทำให้ตัวเองต้องล่องเรือไทนานิค ทุกค่ำคืนหลังเลิกงาน เปิดกล่อมตัวเองอยู่บ่อยๆ ก็มันไพเราะจับใจเสียเหลือเกินนี่นา และยิ่งไปกว่านั้น เป็นหนังที่มีความหลังของตัวเอง พอนึกถึงเรื่องนี้ ก็ทำให้ความทรงจำหลายๆ อย่างผุดขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง..ที่มีใครคนนึง คนมาบอกเราว่า จะไปคบอีกคนนะ ในวันที่ 14 กุมภาปี 1988 ดู๊​ ดูเลือกวัน..ช่างเป็น วาเลนไทน์แห่งความเจ็บปวดจริงๆ แถมของขวัญวันเกิดในปีนั้น ก็เป็น CD Soundtrax TITANIC จากคนคนนั้นอีกต่างหาก.. ซึ่งมันก็เป็นช่วงเวลาใกล้ๆ กัน เฮ้อ+++ และห้วงเวลาของเยียวยาหัวใจของตัวเอง เนิ่นนาน พอๆกับการอยู่ติดชาร์ทบล็อกออฟฟิศ ของหนังเรื่องไททานิค กว่าจะหายดี ก็ใช้เวลามิใช่น้อย .. นอกเรื่องไปนู่น

เมื่อวานไปดูหนังเรื่อง Avatar มา หนังที่ตั้งอกตั้งใจ ว่าจะไปดูหลายครั้ง แต่ก็ไม่ได้ไปสักที เมื่อวานทำตัวเองให้ว่างซะหน่อย ไปดูหนังสักเรื่องดีกว่า แก้เครียดแก้เบื่อ แต่นะ ยังไม่วาย พ่วงเอาของไปส่งที่พารากอนด้วย ทำงานตลอด ..

ตีตั๋วระบบสามมิติ ราคา 190 บาท 2 ใบ รอบหกโมงเย็น ข้าวโพดคั่ว 1 ถัง น้ำเย็น 1 ขวด ไประบายอากาศให้หัวใจ ด้วยการดูหนังเรื่อง avatar

เป็นครั้งแรกกับการดูหนังด้วยระบบ 3 มิติ มันต้องใส่แว่นตาด้วยว่ะ ไม่รู้ ก็เลยไม่ได้เตรียมตัวไปดู แต่ก็โอเคนะ ใส่แว่นมันสองอันซ้อนกันไป อลังการอะ ชอบๆๆ หนังแบบนี้ ต้องดูระบบแบบนี้สินะ หนังสนุกมากๆๆ โคตรชอบบทของหนังเรื่องนี้เลย บางทีอเมริกา มันก็ทำหนังเสียดสีตัวเองว่ะ อยากได้ อะไรต้องได้ ไปตี ไปรบมา ไม่สนใจว่า ใครจะยังไง นั่นแหละ..พี่เขาล่ะ จินตนาการก็แบบขั้นเทพ สุดโค่ยยยยจริงๆ ฉากแต่ละฉากเนี่ย คิดได้ไง ยิ่งดูสามมิติ ต้นไม้ใบหญ้า เหมือนลอยอยู่ตรงหน้า เหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในแพนดอร่า กลายเป็นชาวเนวีไปซะงั้น เจคซูลี่ พระเอกของเรื่อง น่ารักดี อะ ^^ หนังเล่าเรื่องด้วยมุขแบบเดิมๆ แต่ด้วยฝืมือของเจมส์ คาเมรอน ก็ทำให้หนังที่ยาวเกือบ 3 ชั่วโมง ทำให้เราไม่อยากจะลุกไปไหน .. พูดแล้วอยากดูอีก

หนังจบตอนสามทุ่มกว่า ๆ เดินออกจากโรง ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ไม่แปลกใจ ทำไม หนังเรื่องนี้ ถึงได้ทำเงินถล่มถลายขนาดนี้ ได้ข่าวว่า เอาชนะ Titanic ไปแล้ว ... ตั้งใจว่าจะดูอีกรอบ วันไหนเข้าเมืองก็คงจะไปตีตั๋วอีกสักที ไอ้ระบบสามมิติเนี่ยมันเจ๋งจริงๆ มีหนังที่ิอยากดูสุดๆ อีกเรื่อง คือ Alice in wonderland อยากดู จอนนี่ เดปป์สุดๆเลย ดูตัวอย่าง 3 มิติ แล้วเร่ิดสุดๆ ไม่พลาดแน่ ต้องดูแน่นอน

Avatar เป็นหนังที่อยากดู แล้วไม่ผิดหวังเลย มีหลายเรื่องก่อนหน้านี้ ที่แบบว่าตั้งอกตั้งใจ แต่พอตีตั๋วเข้าไปดู ก็ไม่รู้สึกอิ่มซะงั้น .. แต่สำหรับ Avatar มันอร่อย เสียจนต้องขออีกรอบแฮะ .. อืมมม ของเค้าดีจริงๆว่ะ

18 วัน นับจากที่ได้รู้ข่าวอาการป่วยของแฟนพี่สาว ตั้งแต่เช้าวันที่ 1 มกราคม

จนเมื่อวันที่18 ที่ผ่านมา พี่ชัย ก็จากโลกใบนี้ ไปอย่างสงบ .. ที่บ้านในสวนส้มของพี่แกเอง พี่ต๊ะบอกว่า พี่ชัยจะไม่ไปตายที่อื่น เค้าจะขอไปตายที่บ้านของตัวเอง พี่ชัยมีสวนส้มที่อยู่ที่นั่น ลงแรงทำทุกอย่าง ปลูกส้มเองทุกต้น รักที่นี่มาก ที่นี่คือบ้านของพี่เค้า ... ถึงแม้ว่าตัวเองไม่มีแล้วเรี่ยวแรง แต่ก็ยังดื้อดึงที่จะพาตัวเองไปที่สวนให้ได้ ..

แล้วพี่เค้าก็ได้ใช้ช่วงสุดท้ายของชีวิตกับคนที่พี่เค้ารัก ที่ที่เค้ารัก ... จะมีสักกี่คน ที่เลือกได้ว่า อยากไปสิ้นลมหายใจที่ไหน .. อยู่ในอ้อมกอดของใคร

พี่ต๊ะเล่าว่า ... พี่เค้าไม่อยากมองหน้าพี่ชัยเลย ไม่ใช่ว่า ไม่อยากมองดู ใบหน้าที่เปลี่ยนไป ซีดเซียว ร่างกายที่ซูบผอม แต่ที่ไม่อยากมอง เพราะไม่อยากให้พี่ชัยเห็นน้ำตาของพี่ต๊ะ .. พี่ชัยได้แต่ยิ้ม แล้วพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา ว่า ให้อดทนหน่อย เดี๋ยวก็จะไม่อยู่แล้ว อดทนนหน่อย ...

โอย......รู้สึกว่า เศร้าจัง พอคิดถึงพี่เค้า ...มือไม้ ดูเหมือนไม่เป็นใจที่จะขยับไปส้มผ้สตัวอักษร...กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวแล้ว

ไม่ไหวแล้ว...แค่นี้ พอ Y_Y

ถึงแม้การจากไปของคนนึงคน อาจทำให้หลายเรื่องราวบนโลกนี้ ไม่มีทางเหมือนเดิมได้อีกแล้ว

แต่เราเชื่ออยู่อย่างว่า ความรักความรู้สึกดีๆ ของพวกเราทุกคน ที่มีต่อพี่ขัย จะยังเหมือนเดิม ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปได้ ไม่มีวันเปลี่ยนไป...

หลับให้สบายนะพี่ .. ไม่เจ็บ ไม่ปวดอีกแล้ว

เมื่อต้นปีที่ผ่านมา...ได้ข่าวว่า พี่ชัย ซึ่งเป็นแฟนของพี่สาวคนโต ต้องเข้าโรงพยาบาลที่เชียงใหม่ ด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย ใจหายอ่ะ

พี่ชัยต้องเข้าโรงพยาบาลตั้งแต่วันที่ 31 ธันวา หมอบอกว่าผ่าตัด 50/50 หมอไม่รับรองผล .. แต่พี่เค้าร่างกายอ่อนแกมาก เพราะกินอะไรไม่ได้แล้ว หมอเลยไม่ผ่าให้ ให้กลับมาอยู่บ้าน รอให้ร่างกายแข็งแรงแล้วค่อยว่ากัน

เฮ้ออออ+++ รู้สึกว่า เฮ้ย มันจะเร็วไปหรือเปล่า อายุแค่นี้เอง ยังไม่ทัน 50 เลย พี่ท้อป ลูกคนโตก็เพ่ิงเข้ามหาวิทยาลัย น้องกัน น้องกาย ก็ยังไม่จบมัธยมเลย แล้วพี่สาวเราล่ะ จะทำยังไง ภาพของวันเก่าๆ ในวันรวมญาติของเรา ค่อยๆผุดขึ้นมา พี่ชัยที่คอยบังคับให้ไอ้เจ็ดกินเบียร์เป็นเพื่อน ประเภทว่า เห็นหน้า ไปไอ้เจ็ดไปเปิดขวดเขียวมากินกัน พี่ชัยที่เสียงดัง ปากดีๆ ชอบพูดแย่ให้แม่กับป้า ทะเลาะกันด้วยความสนุกอยู่เรื่อยๆ ภาพอีเจ๊ต๊ะ ที่คอยถลึงตาใส่ผัวตัวเอง ทุกคนหัวเราะ นั่งกันเป็นวันๆ ที่โต๊ะกลมหลังบ้าน

แต่พอได้ข่าว..วันนั้นทั้งวันนั้น..หัวใจก้อนเท่ากำปั้นของเรา หนักขึ้นเป็นร้อยกิโล ได้ยินแต่เสียงถอนหายใจของตัวเอง แม่ที่สนิทกับพี่ชัยมาก ราวกับเป็นแม่ยายซะเอง ก็ร้องไห้ไม่หยุด เฮ้อ+..สงสารพี่สาวเราอะ บอกตรงๆ

พี่ต๊ะ เป็นลูกพี่ลูกน้อง เราเคยอยู่ด้วยกันตอนเด็ก พี่ต๊ะเป็นลูกพี่ลูกน้องคนโต ส่วนเราเป็นลูกพี่ลูกน้องคนเล็ก แต่ตอนนี้ มีน้องเล็กอีกสองคน เป็นลูกของน้าชาย วัยยังไม่ทัน 7 ขวบ เพิ่งเพิ่มเข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวของเรา มาเพิ่มเอาเมื่อตอนเราอายุสามสิบกว่าเข้าไปแล้ว

พี่ต๊ะ เป็นอีเจ๊ ดีๆ นี่เอง เสียงดัง ดุ พูดจาขวานผ่าซาก ตรงไปตรงมา ..คือสมกับการเป็นเจ๊ของพี่เค้าหล่ะ เพราะว่าพี่เค้าต้องคุมลูกน้อง ไม่เจ๊ไม่ได้ พี่ต๊ะสนิทกับแม่มาก บางครั้งแอบน้อยใจ เพราะว่าแม่ อะไรก็พี่ต๊ะๆ เราเป็นลูกแท้ๆ ยังไม่ค่อยอะไรด้วย แต่เดี๋ยวนี้ ไม่แล้ว อายุที่เพิ่มมากขึ้น จะทำให้เราเข้าใจอะไรๆได้มากขึ้น

พอนึกถึงวันที่พี่ต๊ะ ต้องแบกความรู้สึกแย่ๆ อยู่แบบนี้ แล้วสงสารอะ ก็คอยให้กำลังใจอยู่เรื่อยๆ...ส่งข้อความไปหา บอกให้สู้ ให้เข้มแข็ง พระต้องคุ้มครองนะพี่นะ..สู้ๆ

และแล้ว..เย็นนี้ พี่ต๊ะโทรมาหาแม่ บอกว่า พี่ชัยเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว เพิ่งให้ลุงไปรับลูกชายอีกสองคน ขึ้นเชียงใหม่วันนี้ แม่บอกว่าให้เราเตรียมตัว.. T_T

เหมือนเราเข้าใจโลก เข้าใจชีวิตนะ รู้ว่า คนเรามาแล้วก็ต้องไป แต่เรื่องของการทำใจ มันก็ยากน่าดู นับจากวันที่ได้รู้ข่าว ว่า พีี่ชัยเป็นแบบนี้ ใจไม่ดีเลยสักวัน

ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของแม่ ทำให้ใจวูบๆ ยิ่งคืนแรกที่รู้ข่าว นอนไม่หลับ เพราะกลัวว่า ตื่นเช้าจะได้รับโทรศัพท์จากพี่ต๊ะ .. จริงๆ แล้ว จะเป็นใครก็ช่าง ถ้าเป็นคนที่เรารัก แล้วไม่อยากให้จากไปสักคน .. มันเศร้าเกินกว่าที่จะทำใจได้ พวกเรามีวันรวมญาติกัน คือวันแม่ น้าจะพาครอบครัวมาจากอุดร พี่ต๊ะ กับพี่ชัยจะยังไม่ขึ้นฝาง เด็กๆ เต็มบ้าน ป้า ลุง พ่อ แม่ เจ็ด พวกเราจะไปรวมตัวกันที่ตลาดไท แล้วก็จะมาทำแหนมกินกัน ทุกคนมีหน้าที่ แกะกระเทียม สับหมู ปั้นข้าวทอด หั่นหนังหมู โต๊ะกลมที่บ้านที่พี่ต๊ะ จะถูกล้อมวงด้วยบรรดาญาติๆ นั่งพูดคุยถึงเรื่องในอดีต ระคนไปด้วยเสียงหัวเราะ พี่ชัยจะนั่งอยู่ คอยชงเรื่องให้คนได้ฮา ไม่อยากคิดว่า วันแม่ปีนี้ จะเป็นอย่างไง ขอแค่ ตอนนี้ วันนี้ ขอให้บุญรักษา ให้พระคุ้มครอง พี่ชัยให้ผ่านคืนวันอันเจ็บปวดไปให้ได้ เอาใจช่วย พี่ชัยต้องสู้ๆ พี่ต๊ะต้องเข้มแข็ง..นะ ... สู้ๆ นะ >_<

.....................

.....................

ขอให้บุญรักษา ขอให้พระคุ้มครอง ให้พี่ชัยอาการดีขึ้นด้วยเถอะ...สาธุ

สวัสดีปีใหม่ .. ปีใหม่ที่ไม่ค่อยรู้สึกว่า มันใหม่อะไรเลย หลายๆอย่างยังคล้ายเดิม รวมทั้งความขี้เกียจของตัวเองที่รู้สึกเหมือนกับว่า นับวันมันจะฝังรากลึกเข้าไปทุกที ไม่ได้ๆ ต่อไปนี้ จะขยันทำงานๆ ปีเก่าๆ กับเรื่องเก่าๆ ที่ทำให้ตัวเองเซ ไปบ้าง ไม่เอาแล้ว ยังไงก็ สู้ๆ อะไร ใคร ยังไงก็ช่าง กลับมาใส่ใจตัวเอง รักตัวเอง คิดถึงตัวเองให้มากก่อนดีกว่า.. สุดท้ายมือที่ปาดน้ำตาที่แก้มของเรา ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากตัวเองจริงไหม >o<

เมื่อวาน ไปเยาวราชมา สำเพ็ง ทรงวาด คลองถม มา เดินกันจนเมืื่อยตุ้มไปข้างนึง แต่ถือว่าได้เกือบครบทุกอย่างที่ตัวเองอยากได้ ได้ไหวพระ ไหว้เจ้าแม่กวนอิม ไปอธิษฐานขอพรที่วงเวียนโอเดียน ไปไหว้พระขอพรที่วัดเล่งเน่ยหยี่ ที่เจริญกรุง เข้าไปข้างในแล้วรู้สึก คลังๆ ดีจัง ข้างในที่นี่ไม่ให้ถ่ายรูป เก็บกลับมาได้แค่ความทรงจำ รูปปั้นองค์เทพเจ้าต่างๆ ด้านใน ดูงามสง่า น่าเกรงขามมากๆ ไปยืนดูไกลๆแล้ว ตัวเรางี้ เล็กลีบไปเลย ได้ไหว้พระขอพร ได้พาเจ็ดไปแก้ปีชง ซึ่งเจ็ดเกิดปีเสือ ได้ทำแล้วก็สบายใจ ยังไงชงก็ขอให้ชงแต่เรื่องดีๆ รสชาติอร่อย กลมกล่อม หอมหวาน อูมามินะจ๊ะ ^^

ข้อควรจำ เวลาไปไหว้พระ อย่าเพิ่งด่วนซื้อของจากร้านที่ขายธูปเทียนสังฆภัณฑ์จากด้านนอก ข้างในก็มี จะมีบรรดาเณรน้อยคอยจัดธูปเทียนไว้ให้แล้ว ชุด 40 บาท มีธูป เทียน ดอกไม้ น้ำมันขวดเล็ก ช่วยกันทำบุญ รวมทั้งชุดแก้ชงด้วย ข้างในก็มี

อืมมได้กินของอร่อย(ไหม) บะหมี่เกี๊ยวกุ้ง ขายดีโคตร อะไรจะปานนั้น คนรอกันตรึม คนที่นั่งโต๊ะเดียวกับเรา ล่อไป 3 ชาม โอ้ว น้ำซุปใสๆ กับเส้นบะหมี่ที่ลวกกำลังพอดี ไม่เหนียวไม่เละ ก็พอได้ แต่จริงๆ ชอบเกี๊ยวหมูมากกว่า .. เสร็จปุ๊ป ไปกิน ล่อฮั๊งก๋วย แก้วละ 5 บาท แก้ร้อนใน นี่ก็ขายดีเหมือนกัน เค้าว่ากันที่เยาวราชของอร่อยมากมาย ไว้สักคืนๆ จะไปตะลุยกันให้พุงบานไปเลย

เมื่อวานวันหยุด ร้านค้าพากันปิดซะส่วนใหญ่ ได้เดินเล่นแบบไม่ต้องเบียดอากง อาม่า แวะซอยนั้น ออกตรอกนี้ ได้ถ่ายรูป ให้เจ็ดแอคซะ เดินเลาะเข้าไปถึงร้านกาแฟ เอี๊ยแซ ใจอยากจะนั่งจิบกาแฟร้อนแบบโบราณสักแก้ว โฮะๆๆ มองไปหาโต๊ะว่างไม่มี อาแปะ อากง อาเจ็ก จับจองนั่งเขียนเลขอะไรไม่รู้เต็มไปหมด สุดท้ายต้องสั่งกาแฟเย็น 2 ถุง ห้ิ้วออกมายืนกินนอกร้าน แต่ก็ยังคาใจอยู่ว่า พวกอากงเค้าเล่นอะไรกัน บิงโก ฝึกบวกเลข หรือยังไงกันหว่า ..แต่ กาแฟอร่อยหอมดี.. จะได้ดีกว่านี้ ถ้าได้นั่งจิบกาแฟร้อนๆสักแก้วอะนะ ต้องหาโอกาสไปใหม่ๆ

แถวทรงวาด ซึ่งปกติจะขายส่งรองเท้ากัน วันนี้ เงียบมาก ร้านปิดกันหมด เวลาไปแถวนี้ชอบดูประตูร้านอะ มันสวยดี สีสด ไม่งั้นก็จะเป็นประตูพับ ที่ยังเป็นสีเดิมๆอยู่ จะชอบมาก ไม่รอช้า เจ็ดแอคเลย ลัลลากับการถ่ายรูปกันไป หุหุ

ค่ำแล้ว กะว่าจะไปกินก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ ที่โรงบาลกลาง เลยเดินไปคลองถม แบบเมื่อยๆ พอไปถึงตื่นตาตื่นใจ ไอ้นั่นก็ถูก ไอ้นี่ก็ถูก ได้หมวกประธานเหมาเจ๋อตุงมา อยากได้ๆ เท่าไหร่ ก็จะซื้อวะ 120 บาท พอดี หัวกระบาลเป๊ะ เสื้อกล้ามเย็บอย่างงาม 3 ตัว100 แฟนพันธุ์แท้เสื้อกล้ามอย่างไอ้เจ็ด จะพลาดได้ไง ซื้อซะ เดินไปเดินมา เห็นอาราเร่ แว๊บๆ อยากได้ๆมานานแล้ว ไอ้เจ็ดซื้ออาราเร่ให้ซะ ตัวใหญ่เบอเร่อ ที่สำเพ็งขาย 2900 โอ้ย แพงจริง ที่นี่ ครึ่งต่อครึ่งเลยจ้า สมใจ หอบหิ้วกลับมาบ้าน พร้อมๆกับกัตจัง.. ที่คลองถมของถูกซะเหลือเกิน คนที่นี่ขายของกันแบบไม่แคร์สื่อ อยากจะวางตรงไหนก็วาง ซีดีโป๊เนี่ยเกลื่อน กลางสี่แยก ทุกแยก ขายกันแบบนะไม่แคร์ใครทั้งนั้น รวมทั้งคนซื้อด้วย สนนราคา 3 แผ่น 100 บาท DVD นะจ๊ะ อืม ..ตาแฉะ ฟ้าเหลืองกันไปข้าง หนุ่มๆ แก่ๆ พากันเลือกกันอย่างมุ่งมั่น ดูเป็นผู้ชายที่จริงจังกันทุกคน หนังฝรั่ง 5 เรื่อง 100 เอากะเค้าสิ

แต่บางอย่างก็ขายแบบ เร่ิดๆ เฉิ่ดๆ กระเป๋ามือสอง ของแท้ แพงโคตร 1800 มีใบนึงอยากได้อะ 800 เปิดข้างใน ไม่ซ่อมอะไรให้เลย ยังกล้าขายตั้ง 800 ปล่อยมันไว้ที่เดิมดีกว่า ..

เมื่อวาน สนุก รู้สึกดี ได้พัก ได้ไปทำอะไรที่อยากทำมานานแล้ว .. ถึงจะยังไม่ครบทั้งหมดอย่างที่ใจได้ตั้งเอาไว้ แต่มันก็ลุล่วงไปบ้างแล้ว หลังจากที่ไม่มีเวลาทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ อยากไป ปีนี้ แหละ จะพยายามทำให้มันได้ทุกอย่าง เผื่อว่า โลกมันจะแตกจริงๆ ในปี 2012 เนาะ อยากทำอะไรก็ทำๆ ซะ

เฮ้อ+...สุดท้ายก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ก็ไม่ได้เอาใส่ปาก เดินไม่ไหวแล้ว ต้องฝ่าฟัน ข้ามฝั่งไปอีก กินอาหารตามสั่งนี่แหละ ไว้ไปใหม่ ไม่พลาดแน่ กลับบ้านดีกว่า เรียกตุ๊กตุ๊ก ไปหัวลำโพง จับนั่งไฟใต้ดินกลับบ้านละจ้าาา ... >o<

หุหุ เพิ่งได้กล้อง Holga มาใหม่ สีแดงแปร๊ดดดด แรงฤทธิ์สุดๆ เคยคิดอยากจะถอยมาเล่นหลายครั้งหลายครา แต่ก็ไม่สบโอกาสสักที ด้วยความที่ไม่รู้ว่ามันยังไงหว่าน่ะสิ วันก่อนไปเดินลงที่มาบุญครอง มีร้านขายกล้อง lomo อยู่ ก็เลยลองถามดู คุยไปคุยมา ควักกระตังค์ซื้อ .. หึหึ เอาน่า อยากได้ก็ลองเล่นดู

เล่นดิจิตรอนมาเยอะแล้ว ลองอะไรที่เราไม่ต้องรู้ไม่ต้องเห็นดีไหม ลุ้นกันหน่อย ฟิล์มม้วนแรก เป็นฟิล์มสไลด์ ถ่ายได้ 16 รูป กดแชะ แชะ หมดไปแล้ว นึกขึ้นได้ว่า มีฟิล์มขาวดำอยู่ ไม่รู้ว่า เน่าหรือยัง เอามาใส่กล้องโดฟดูสิ เป็นกล้องเก่า มีคนให้มา วันก่อนนู้นนนนนน อีกทีเห็นรูปเจ้าหมวยที่ถ่ายด้วยกล้องปัญญาอ่อนที่แถมมาจากโดฟ มันงามนัก เอาบ้าง เพราะได้มาตั้งนานแล้ว ยังไม่เคยคิดจะหยิบมาถ่ายอะไรเลย เอาสักหน่อย อิอิ ก็กดเล่นๆ.. เร่ิมไปไม่กี่รูปหรอก

เอาเป็นว่า หาอะไรสนุกๆ ลุ้นๆ ทำดู .. หาอะไรใหม่ๆ เล่น คงต้องศึกษากันอีกเยอะ คงจะหมดกะตังค์อีกบาน ค่าฟิล์ม ค่าล้าง เอาวะ หาความสุขให้ ขีวิต อย่าคิดเยอะ หุหุ

ตอนนี้ ยังไม่มีรูปมาปะ คงต้องเป็นพรุ่งนี้ จะเอาไปล้าง ลุ้นๆๆๆ อยากเห็นไวๆ ตอนนี้ ก็เลยอยากได้กล้อง Blackbird Fly รูปที่ออกมามันก็งั้นๆ แหละ แต่รูปลักษณ์ของมันนี่สิ โดนมั่กๆๆ อารมณ์แบบเก่า แต่มันเก๋าตรงที่เป็นพลาสติคสีๆ .....ฮ่าๆๆ อันนี้ ยังไม่เห็นรูปเลยว่าจะออกมายังไง อยากได้อันใหม่อีกแล้ว ไม่เคยสิ้นสุด ความอยากนี่ ว่าแล้ว เก็บเงินๆๆ อิอิ

แปลก ประหลาด

สืบเนื่องมาจากเมื่อวันก่อน ไปเดินเล่นย้อนความหลังกับที่รัก เดินไป ก็แพล่มเรื่องเก่าไป เรื่องงาน ที่ทำตั้งแต่อยู่ใยไหม ทำไรบ้าง เลมอนทำไรบ้าง บลาๆๆ แก่แล้ว ความหลังเลยเป็นเหมือนของว่าง ที่เราอยากจะรับประทานบ่อยๆ แพล่มให้ฟังว่า อีตอนอยู่ใยไหมทำหนังสือ Sister นะ ปั้นนักร้องด้วย เหอๆๆ กวางขวัญ โอยย้อนไปกี่ปีว่ะเนี่ยยย นานม๊ากกกกก เนี่ยเคยได้เขียนเพลงด้วยนะ เหอๆๆๆ แทรคที่ 8 ถ้าเป็นเทปก็อยู่หน้า B ท้ายยๆ อะ ... นึกเนื้อไม่ออกหรอกเวลานั้น แต่นึกในใจว่า จะกลับมาค้นแผ่นซีดีดู ยังเก็บไว้อย่างดี ในกล่อง สมบัติบ้าาา .. ผ่านไป ก็ลืมไป ตามประสา คนแก่...คนนึง

เมื่อวาน จู่ๆ แอมป์ ก็ทักว่า ไม่เห็นบอกเลย ว่าเขียนเพลงได้ด้วย นี่ก็แก่อีกคน ไปขุดของเก่ามา เจอเพลงที่มีเครดิตชื่อเราซะ.. ฮิ้วว มันนานมากอะแอมป์ จำลางๆ

แต่ที่รู้สึกอะ .. พอเราคิดถึงอะไร อยู่ จู่ๆ มันก็มาอยู่ตรงหน้าซะงั้น เคยเจอเรื่องทำนองบ่อยๆ อย่างคิดถึงคนคนนึง เจ้าของไร่แห้ว ไม่ได้คุยกันนานมากกกก ได้แต่คิดถึงอยู่จางๆ นี่ก็อีก จู่ๆ ก็โทรมาหา ฮิ้ววว เราไม่เคยจะรักกัน มีแต่วันที่อ่อนไหว แต่..ก็ยังอยู่ในใจนะจ๊ะ ...

แอมป์ส่งเพลงให้ โอย แบ๊วววววโคตร ถ้าตอนนี้ ให้โพร์โม้ดร้องก็ได้อยู่นะ อิอิ น่ารักดี ต้องขอบคุณพี่บั๋งที่ช่วยๆ ให้มันดูดีขึ้นมาในเวลานั้น มันเป็นเพลงแรก และเพลงเดียวในชีวิต เพราะรู้สึกว่า เราคงทำได้ ไม่ดีหรอก มาเย็บหมอน ทำตุ๊กตาดีกว่า ^^

เรื่องเก่าๆ ไม่เคยหายไปไหนเลย อยู่ที่ว่า มันจะไปอยู่ตรงไหน เมื่อไหร่ กับใครเนาะ พอดี๊ มันไปอยู่กับแอมป์ เราก็เลยได้มานั่งคุยกัน

หึหึ ไม่ยากจะเชื่อ ว่า แอมป์ เป็นแฟนพันธ์ุแท้ของหนังสือSister พี่ทำเอง ยังจำไม่ได้เลยยย ไอ้ทัพพีสีชมพูอะ แหม+++ ช่างจดช่างจำจริงๆๆ

ขอบคุณนะ แอมป์ ที่ทำให้พี่ได้กินอาหารว่างจานอร่อยอีกครั้งอะ

>O<

เนื้อเพลงอะ แบ๊ววมิใช่น้อยยย

"ขอบคุณค่ะ"

เป็นใครสักคนเป็นเด็กซนๆ คนที่เธอไม่รู้ว่าคิดอะไร

มองตามทุกทีที่เจอะที่เจอ เพียงแค่เธอยิ้มให้เท่านั้น ดีใจ

แค่ได้คอยเฝ้าดู แค่ได้อยู่ไม่ไกล ได้เก็บเธอไว้ ก็เป็นสุขใจเหลือเกิน

บางทีหัวใจก็แอบมีเธอเป็นพลัง เมื่อพบเรื่องร้ายต่างๆ

เพียงได้พูดคุย แค่มีเพียงเธอมารับฟัง ทุกๆ เรื่องร้ายจางไป

เธอไม่ต้องรู้สึก เธอไม่ต้องเข้าใจ แค่ปล่อยมันไว้ให้เป็นอย่างเดิมก็พอ

ขอบคุณทุกๆอย่าง ที่เธอได้ให้กัน เธอรู้ไหมว่ามัน สำคัญมากมาย

ขอบคุณทุกๆอย่าง ที่เธอไม่ตั้งใจ แต่มันช่างยิ่งใหญ่ ต่อบางหัวใจจริงๆ

เธอมีความหมายกว่า กว่าใครมากมาย เธอไม่ต้องรู้สึก เธอไม่ต้องเข้าใจ ให้ฉันได้ฝันใฝ่คนเดียวก็พอ

>_<

9 ธันวา เป็นวันครบรอบของ ความรัก.. ฮิ้ววววว >_< ไม่มีอะไรมาก ก็เหมือนๆ ทุกวันของชีวิต

แต่ก็พากันเดินย้อนความหลังกันนะ เพราะจำได้ว่า ครั้งแรกที่จับมือกัน แล้วพากันเดินจูงมือจากแมคโคร ไปถึงหอพักแถวคลองจั่น ไกลโคตร แต่ไม่รู้อะไร อนุภาพมันมากมายอย่างนี้ เอง ไกล๊ ก็ยังอยากจะเดิน

อืม ก็อ๊ะ....สักหน่อย เดินระลึกถึงความหลังกันนิดนนึง หึหึ เพราะไหนๆ ก็ไปเอารถไม่ทันแล้ว เดินเล่นกันหน่อยไหมที่รัก

ก็จากจอดแล้วจร ถึงโชคชัยสี่ บ้าอะ ว่าไหม++ ด้วยเหตุที่ว่า ไม่อยากขึ้นรถเมล์ ย่ิงรถตู้ ยิ่งไม่เอาเลย เดินกันเต๊อะ อยากไปดูร้านนั้น ที่เคยขับรถผ่านอะ แฟชั่นเกาหลี 79 บาท อะ โอย แล้วก็จะไปกิน ร้าน อ้นโภชนา อะ อันนี้ ก็ความหลังอีก ถึงแม้ว่า ครั้งที่เคยไปกินกันครั้งกะโน้น ยังไม่ได้ตกลงเป็นเพื่อนกันวันสุดท้ายนะ แต่ก็ดูเป็นความหลังบ้าๆ บอๆ ของอีพวกขี้เหล้าอะ เมามาย ก็ยังตะเกียกตะกายจะไปกินข้าวต้มรอบดึกกันที่นี่ มีพี่บั๋ง ไอ้โอ๋ พี่อ้อย เรา ไอ้เจ็ด ที่มาวอิบหาย เที่ยงคืนกว่าๆ ออกจากออฟฟิศที่ทาวน์อินทาวน์ หึหึ ไม่ได้ทำงานกันหรอกค่ะ ดื่ม ชน มาว (เฮ้อ ตับไม่แข็งก็บุญแล้วทุกวันนี้ ) พากันจะไปกินข้าวต้มต่อ ย้อนเวลาสิบกว่าปีก่อนนู้นนนนนน ยังไม่มี เมาแล้วขับโดนจับแน่ไง ก็ไปกัน.. ไอ้เจ็ด ก็ตามมากิน ปั่นจักรยานมา...นึกแล้ว ก็เอ้ออ ทำไปได้ เนาะ พวกเรา

น่านแหละ อยากกินร้านนี้ ไปเลย เดินไปกินข้าวที่นี่กันดีกว่า แต่มันผ่านมา 10 ปีแล้วอะ เรี่ยวแรงก็ใช่ว่าจะเหมือนเก่าก่อน ดู๊​สองคนตายาย พากันเดินเข้าไปได้ พอครึ่งทาง ก็เริ่มแระ ใครชวนที่รักเดินเนี่ยย ออกแนวโวยวาย แต่ก็ยังพากันเดินจนถึงโชคชัยสี่นะ ก็จูงมือกันบ้าง ตบกระโหลกกันบ้าง ยิ้มๆ กันไป ^_____^

10 ปี แล้วอะนะ เราก็ยังจะเดินไปพร้อมๆกันอยู่

ผ่านมาสิบปี เราก็ยังได้เดินด้วยกัน เหมือนวันเมื่อวาน ถึงแม้ว่า วันนี้ ไอ้เจ็ดจะเหี่ยวไปบ้าง กล้ามใหญ่กว่าก่อน แล้วขี้ลืมตัวพ่อ บุ๋มบิ๋มจะยัยอ้วน ขี้บ่น ขี้น้อยใจตัวแม่ แต่เราก็ไม่ลืม ว่าเรายังรักกันนะ วันแรกที่จับมือ มันรู้สึกยังไง ยังเก็บความรู้สึกนั้นไว้อย่างดี เดินจากไหนไปไหน ใส่เสื้อสีอะไรก็ยังจำได้อยู่ นึกทีไร ก็ยิ้มๆอยู่ แต่ก็อาจจะมีบ้าง บางวันที่ผ่านมา ทำให้เราต้องคุยกันเสียงดังบ้าง มีเรื่องทำให้เราไม่อยากจะพูดกันบ้าง แต่เราก็ยังอยากอยู่ด้วยกันอยู่ดีเนาะ

เพราะที่รัก ยังอยากจะบ่นไอ้เจ็ดอยู่อะ ...ไม่มีไอ้เจ็ดแล้ว ที่รักจะไปบ่นใครที่ไหนล่าาา อิอิ..

ยังไงขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันตลอดมานะ ขอบคุณที่รักกันจ้า ^______^

........................ขอบคุณๆๆๆ

เซ็งเป็ดขั้นเทพ คร้าบพี่น้อง

นั่งพิมพ์ไป ครึ่งค่อนหน้าแล้ว จู่่ๆ ก็มีอันเป็นไป T^T พิมพ์ใหม่ แพล่มใหม่ จะเหมือนเดิมไหมล่ะเนี่ย เอ้า+ ลองดูๆๆ

นับถอยหลังกันได้แล้ว เทศกาลส่งความสุข มาถึงกันแล้ว ปีนี้ สุขบ้าง ไม่สุขบ้าง ก็ว่ากันไป สำหรับตัวเอง ทรงๆทรุดๆ เริ่มจากสุขภาพ ป่วยบ่อยมากๆๆ นอนซมกินยาขมนำ้เต้าทองหมดไปหลายห่อ ทุกเดือน สุชีรา ต้องได้นอนหายใจพะงาบๆอยู่บนห้อง กินยาแก้ไข้ ประทังชีวิตไปวันๆ ต้องมีอย่างน้อยเดือนละครั้งล่ะจ้าาา

เรื่องของความสัมพันธ์ ที่ต้องการที่ระบายบ่อยครั้ง จนเริ่มท้อ และอยากจะถอยจาก..ความสัมพันธ์ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทนไปเพื่ออะไร .. บางครั้งการกลับได้มาอยู่ในพื้นที่ของตัวเองมันอาจจะดีกว่า ก็ได้ แต่การถอยออกมา ก็เพื่อคงความรู้สึกที่ดีๆ ไว้นะ เพราะไม่แน่ใจว่า การยัดเยียดความหวังดี (ที่ตัวเองคิดเอง)ให้คนอื่นน่ะ จะกลายเป็นมีดดาบกลับมาทำร้ายทิ่มแทงกันตอนไหน เอาเป็นว่า แค่นี้ พอ เอาเหลือๆ ไว้ ยิ้มให้กันบ้างอะไรบ้าง ดีกว่า

เรื่องของงาน ที่แบบ หาความแน่นอนอะไรไม่ได้ .. ลองผิด และลองผิดบ่อยครั้งมากๆ จนโอ้ยยย จะไหวไหมเนี่ยยย แต่คงต้องบอกให้ตัวเองสู้ๆ ชีวิตมันก็แบบนี้ มีอะไรแน่นอนที่ไหน จริงไหม

เฮ้อ เป็นปีที่เหนื่อยนะ แล้วรู้สึกตัวเองเดินหลงทาง ไปไกลจัง กว่าจะรู้ว่า อะไรมันดีกับตัวเองจริงๆ ก็โอ้ย เล่นเอาจะหมดปีแล้ว แต่ช่างเหอะ ยังไง ก็ยังมีเวลาเหลือให้ตัวเองได้หาความสุขจริงๆ ใส่ตัวบ้างล่ะน่า

ความสุขของตัวเองจริงๆ ที่ทำทุกวันเลย โดยไม่รู้ตัว จนมารู้ตัวเองเร็วๆนี้ คือการถ่ายรูป คิดอีกคิดแล้ว ก็คิดว่า เนี่ยแหละ คือส่ิงที่ตัวเองทำแล้ว รู้สึกสุขจริงๆ ไม่ว่าจะถ่ายรูปจากมือถือ หรือว่ากล้องตัวเก่งที่ใช้ประจำ ถ่ายรูปหมา รูปท้องฟ้า สวยบ้างไม่สวยบ้าง นี่คือการระบายอากาศให้ตัวเองอย่างแท้จริง จะสุขไปอีกระดับ คือการได้ถ่ายรูป สมบัติบ้าของตัวเอง ตุ๊กตา แป้นแล้น คิวพี น้องบลายธ์ เป็ดน้อย บลาๆๆ สาระพันนั่นเอง นี่เพิ่งได้คิวพี ตัวน้อยมาใหม่ เพียบ ยกห่อมาเลย บอกกับเจ็ดว่า ถ้าฉันตาย เอาใส่โลงไปให้ด้วยนะ จะไม่ให้ใคร ไม่อยากให้ของคนอื่นที่ไม่รู้คุณค่าของการให้อีกแล้ว ซื้อให้ตัวเองดีกว่า .. อย่างน้อย เวลาที่เราเอาออกมาดู เรียงๆ แล้วกดชัตเตอร์ มันทำให้เรามีความสุข เวลาให้ของคนอื่นไป แล้วไม่ยินดียินร้ายด้วยเนี่ย เศร้าว่ะ ... ตอนนี้ นึกถึงคิวพีน้อยที่เหลืออะ จะมีคนอื่นมาเอาไปไหมนะ (กรรมจริงๆ)

ความสุข อีกอย่างของปีนี้ นะ คือการได้ฟังเพลงของ Jason mraz อัลบัม We Sing, We Dance, We Steal Things เป็นแผ่นซีดีแผ่นแท้ ที่ควักเงินซื้อสองครั้งในปีนี้ นะ เป็นเพลงที่ต้องได้ยินทุกวัน ไม่เพลงใด ก็เพลงนึง ตอนนี้ ชอบเพลง butterfly ได้ยินผู้หญิงร้องที่ร้านเหล้าปั่น แล้วแบบ เจ๋ง ร้องได้ไงเนี่ยยย กำลังอิน หัดร้องอยู่ ตอนนี้ อยู่ในขั้นดำน้ำ ฮ่าๆๆๆ ลึกด้วยสิ ถือว่า เป็นอัลบัมแห่งปีของตัวเอง เพราะว่า ฟังได้ ดูได้ ทั้ง3 แผ่นเลยอ่ะ วันนี้ เปิดดูdvd ที่มาพร้อมกับcd เพลง โอ้ย แม่เจ้า ย่ิงหลงรัก พ่อ Jason ไปอีกโข คนบ้าอะไรร้องเล่นได้เจ๋งขนาดนี้ love loveนะเนี่ย หน้าตาก็สเปคซะด้วย หุหุ ถือว่า เป็นหนุ่มเลิฟๆๆ แห่่งปีเลยล่ะจ้าาาา เนี่ยก็กำลังนึกว่าจะซื้อให้ใครดีหว่า ปีใหม่นี้ นังหน่อยมันไม่ฟังเพลงฝรั่งซะด้วยยย ให้ใครดีๆๆ

ความสุขอันที่สาม ก็คือการที่ได้ดูการ์ตูน ไม่รู้ว่า เจ้าโดโม คุง จะเรียกว่า เป็นการ์ตูนได้ไหม ไอ้ตัวสีน้ำตาล อ้าปากค้าง ฟันยักๆ อะ ได้ดูการ์ตูน Stop motion ของโดโมะ เมื่อไม่นานมานี้เอง หลงรักเลย เป็นการ์ตูนที่ไร้เดียงสา น่ารักสุดๆ เป็นคลิปสั้นๆ แค่ตอนละ 2 นาทีกว่าๆ ดูทีไรก็ยิ้มได้ทุกทีสิน่า ไหนจะ Spirited away,Ponyo ที่หน่อย กับโด้ บิวท์ให้ดู พอได้ดู ก็ต้องหลงรักเจ้า ปลาทองจอมดื้อ ขึ้นมาอีก เบื่อๆ ก็ไปนอนดูการ์ตูน สุขได ไหนจะเท่า ^_____^ ตอนนี้ อยากได้เรื่องลูกหมูสามตัวอะ คิดถึงความหลัง...เฮ้อ++ แก่จริงๆนะเนี่ย

เค้าว่ากัน ความสุขไม่ต้องออกตามหา ถ้าเมื่อไหร่ ที่เราต้องออกตามหามันแล้วล่ะก็ แสดงว่า เราไม่มีความสุขแล้ว แต่จริงๆ ความสุขมันอยู่แค่นี้ กลับมาอยู่กับตัวเอง ทำในสิ่งที่ตัวเองทำแล้วรู้สึกเพลินไปกับมันสิ แค่ไม่รู้สึกว่าทุกข์ ความสุขก็เรียงหน้าสลอนแล้ว ว่าป่ะ

ฮ่าๆ แพล่มไปเรื่อย คนละเรื่องกับที่มันหายไป เมื่อกี้ แต่ก็โอนะ บางอย่างทำหายไป แล้วลืมๆไปบ้างก็ดีนะ ของบางอย่างคิดถึง ทำไม คิดแล้วมันปวดใจอะนะ

หมดเวลาแพล่ม ไปทำอย่างอื่นดีกว่าาาาาาาา

เคยไหม

เวลาที่เรากำลังเพลิดเพลินอยู่กับการเดินบนถนนที่เราคิดเสมอว่า เรารู้จักมันดีมากๆ มันปลอดภัยสำหรับตัวเรา ไม่มีก้อนกรวด ขี้หมาให้รกตารำคาญใจ

ถึงจะมี เราก็รู้ว่า มันตั้งอยู่ที่กี่นาฬิกา เราก็จะหลีกเลี่ยงมันได้ ถึงให้หลับตาเดิน เราก็จะก้าวข้ามมันไป เพราะเรา(คิดเอาเองว่า) รู้จักมันดีนะ

แต่จู่ๆ วันนึง เท้าเจ้ากรรมของเรากลับไปสะดุดเข้ากับก้อนหินก้อนเล็กๆ .. เข้านี่สิ

ใช่! เป็นแค่ก้อนหิน ก้อนเล็กๆ นี่แหละ เป็นก้อนหินแปลกหน้า ที่มาอยู่บนถนนที่เราคิดว่าเราคุ้นชินกว่าใคร

แต่เรากลับไม่รู้ว่า มันมาได้ยังไง ทำไมเราไม่เคยรู้จักมาก่อน และก้อนหินก้อนนี้เองแหละ ที่ทำให้เราสะดุด อาจจะไม่ถึงกับล้มหัวคะม่ำ แต่มันก็ทำให้เราเดินกระเผลกอยู่หลายวันสิน่า ... กว่าจะเข้าที่เข้าทาง ทำใจให้รับรู้ว่า อืม ก็มีก้อนหินแบบนี้ อยู่ตรงนี้ อีกก้อนนะ แล้วไอ้ก้อนหินก้อนนี้ เองที่ทำให้ไม่ค่อยอยากจะเดินต่อ.. เพราะไม่รู้ว่า ข้างหน้า จะมีก้อนหินอีกกี่ก้อนกันนะ ที่เราไม่รู้จัก โผล่หน้าโผล่ตา มาทำให้เรา ต้องรู้สึกแบบนี้ อีก ..

เฮ้อ++ ..กับบางสิ่งบางอย่างที่เราคิดว่าเรารู้จักดี บางทีตอนนี้ เราคงต้องคิดใหม่เสียแล้ว จริงๆ แล้ว เราไม่ได้รู้จักอะไรขนาดนั้นเลย จริงๆนะ

วันนี้ ไปหาซื้อเสื้อกันหนาวให้พ่อเจ็ด ที่โลตัส แล้วเลยมองหาให้หลานๆ ด้วย เสื้อกันหนาวลายการ์ตูน สีสันสวยๆ เสื้อผ้าเด็กทำไมมันน่ารักอย่างนี้นะ..

แว่บไปเห็นอยู่ตัวนึง ลายโดราเอมอน น่ารักๆๆ อยากได้ว่ะ ลื้อๆ หาดู Size ใหญ่ มีด้วยสิ หุหุ อยากได้ จับดูแล้วช่างใจ บอกกับตัวเองว่า เฮ้ย เสื้อเด็ก แกโตแล้วน่ะเว้ย

ไม่รู้เสียงจากส่วนลึกของตัวเองสอดแทรกมาจากไหนไม่ทราบ บอกว่า โตที่ไหน แก่แล้วต่างหาก

โห เซ็งเลย ปล่อยมือจากเสื้อโดราเอมอน .. ตัวนั้น ด้วยความอาลัย ..อยากได้.. -__-"